Krabbels

Nieuwe blog

2011-01-09T17:25:27+01:00

Lieve vrienden,

mijn nieuwe blog kun je vanaf vandaag volgen via http://krabbelaar.skyblogs.be

Geef deze schrijver nog even de tijd om wat aan te vullen met (hopelijk) enkele boeiende posts.

Verder hoop ik deze blog nog even in leven te houden.

Graag tot ginds?

liefs,

Krabbelaar

Voor bekeken, voor even

2009-08-28T23:02:06+02:00

Vrienden,

We gaan er niet treurig om doen, het was mooi. Ruim twee jaar lang heb ik deze blog met passie bijgehouden en het beste van mezelf gegeven. Nu is het tijd voor iets anders, wat niet wil zeggen dat er geen vervolg zou komen. Dàt vervolg zal ik ten gepaste tijde ook aankondigen, o.a. via deze blog. Bedankt aan de trouwe lezers, zeker ook voor jullie lieve en attente reacties en hopelijk tot binnenkort voor het vervolg van deze, vind ik zelf, geslaagde blog die destijds zelfs ooit “in de kijker” stond. Iets waar ik toch een beetje fier op blijf!

Tot gauw!

Thomas

thomas.holvoet@telenet.be

PS Krabbels blijft online, zolang het kan...

De Waterman - Zodiac (3)

2009-06-09T20:39:12+02:00

Denken is mij een spitse bevinding,

rapen aan wenken, blinken in

waar de gedachte begint.

Bedacht is waar de passie met

rede te strikken. Geef mij een naam,

gemeenschappelijk bloed.

Bedacht is het leven, de liefde,

alles wat kleeft aan lichaam en ziel.

Weten dat beide ademen, delen.

maar meer dan begrijpen

kan ik niet doen.

Ik wacht en

bedenk hoe het leven te voelen,

zie kronkels richting

inzicht aan zee.

Zie ze het grenzeloze land omploegen,

maar kan niet huilen wat ze bedoelen,

dus richt ik me steeds

met de gedachte mee.

De Steenbok - Zodiac (2)

2009-05-26T18:02:05+02:00

Voor mij het land, de berg en rotsen,

alles ineen met ineens ook

alles wat is en

niks daarbuiten:

alles is werkelijk hier.

zucht..

Mijn blik klimt in overzicht

op het dak van wat mijn

land, berg, de rotsen

tot stilte heeft verteerd.

zucht…

Ik alleen

besla ze met koppen

op spijkers, smeed er

een vorm in, doe het

op ritme van tijd,

zucht…

..en de top die stilaan mij bereikt.

De weegschaal - Zodiac (1)

2009-05-20T18:00:09+02:00

Ik bemin

Het middelpunt oogt circkel,

maar het evenwicht waait

moeilijk in balans,

zie hoe ik dans op

het tere touw van twijfel.

Denk, bedenk me steeds,

met alles daarbinnen, verzoen

en bezaai het landschap

waar mensen uit soorten bestaan.

Proef van het water,

meng er wijn tussenin,

maar voorzichtig.

Het land moet drijven blijven,

het leven mee buigen,

niet zinken,

niet knakken.

Wat ik mij als beeld

2009-04-26T14:49:24+02:00

Wat ik mij als beeld wel ‘ns afvroeg:

hoelang mij nog gegund wordt lucht

tussen bomen geplukt

of licht in vogelsvlucht,

wijl ik beters te doen,

mij een andere pose had inge-

beeld.

Dat hij die mij houwde eens langs,

zo verder overleg mogelijk kan en

bovendien

ik in nood mijn vuist

aan hem ontvouwde.

Geboomde Bogen

2009-04-19T19:56:10+02:00

Daarginds geland was

ik in de neer gelaten, loog

ik met sprekende ogen geboomde bogen.

Geboomde bogen

die mijn gematte hangen

niet te leken mogen.

Mochten mij niet te lui,

niet te wolk, niet te opgetogen

http://www.youtube.com/watch?v=0cWzxJvgWc8&feature=related

Dat er een story

2009-02-08T15:04:04+01:00

Dat er een story,

een spannend met hout

en vasthouden aan.

Een kijk:

de wolken, ze wiegen.

Het pasgeboren juk

met vleugels

dreigt in stukken

Laat ons bidden dus

en ook bukken

Ik schrijf me uit

2009-01-15T23:32:38+01:00

Ik schrijf me uit

de winter en zwijg

de stoepen met stappen

schoon.

Daarop staan mijn liefde

en wij te kijken naar het

voor ons liggende, lome betoon

Laten wij schrijven zeg ik haar

langzaam. Van wonderen of

gewoon van dagen die passen

op hun tellen.

Maar ook

fluistert een aarzelend hart

van de woorden

die het beetje licht donkerdrijven.

En dat laatste spijt me soms

leg ik haar uit met veel vijven

Die zich verscholen - gedicht voor de Advent

2008-11-26T00:23:21+01:00

God verschuilt zich in

de stallen van het uitgeklede leven.

Daar zijn twee

mussen op schuil voor misgedwaalde

luchtwegen, voor teneer geslagen

zonneschade, wegend op een

eeuwige stok.

Daar praten verre vrouwen van

later als het kan. Die schuiven

zoute kranten bovenmatig,

maken een schoot, plooien

hun lichaam tot een boot,

laten hoeken als kanten.

Daar zijn geen kinderen,

geen hoop maar laatste

noten op de zangheul van

wazige mannen,

die schreeuwen op bootjes en

jagen naar mussen

in hoeken als kanten,

waar God die zal komen

verscholen ligt met

gespreid wassend water,

met plaats aan weerskanten.

Zorgzame dag

2008-11-18T20:09:54+01:00

Met in jou de zwakke zomer

graaft een ziel zich

uit het vallende blad,

laat de koude nu maar komen,

de letters op het witte ware, toeren

op het zonmakke pad

Met je hand in haar

besluitloze andere kies

je kleuren

voor een wakker huis en

schoenen om er rond

te hangen en

hout dat gesprokkeld

wordt en gelach, ja

veel gerimpel rond je neus

en wangen.

Het blinde bewaken

2008-10-06T00:30:04+02:00

Ik denk: slaap rust zonder

mij de nacht wel uit,

laat mij doorheen alles,

het blinde bewaken, maakt

sterren waarop te blikken kan,

laat mij daarop vallen dan,

en als ik openspat bij

zoveel “aaahhh’s en oooohhh’s”

en dus nooit de slaap ‘ns vat,

ja mijn god,

wat zeg ik dan.

Cirkels

2008-09-01T22:34:09+02:00

Ik kom tot u

zo weinig nader,

alsof ik verwijder

en cirkels slaak

Is het angst of

voel ik me kleiner,

is er complot

of is er noodzaak.

Is er een vinger

als licht aan de

einder waarmee

ik contouren

van het middelpunt

raak.

Happy Family

2008-08-25T23:22:17+02:00

We zouden moeten weten

wat er achter muren,

hoeveel slaan van

taal levende lijken

maakt, waar geen

maanlicht, eerste kwartier,

nog binnen tracht

te kieren, dat alles er,

geest en lichaam,

dicht van liefde zit.

We zouden moeten weten

hoeveel moorden

bij schoon weer

op zorgen rijmen,

zogenoemde

België

2008-08-20T23:57:38+02:00

Wanneer mij de sneeuw verlaat,

mij het wit van

het bleke lichaam slaat,

de muts op stok en

het zicht bedaart,

laat dan maar

een lente binnen met

kleuren in top,

de stoelen te buiten en

als het moet

met druppels die stuiten.

Wanneer mij de regen verlaat,

mij het vocht van

het bleke lichaam slaat,

laat dan maar

de vogels fluiten.

Zoek

2008-08-15T20:13:51+02:00

Die horen wil,

die wil voelen,

die mij op blote,

die mij bloemen.

Die weet waar,

die weet van beginnen,

die geen punt versaagt,

van geen ophouden waagt,

die de ogen opent,

mij tegemoet wil winnen.

Die raakt wat mij zwaar

belaagt, de blik laat dooien,

mij doen keren

kan, mij vliegen

doet leren, in

de lucht wil gooien en

zal lachen dan.

Moodswing

2008-08-15T20:08:04+02:00

DIV

Send in the clowns

2008-08-14T01:14:13+02:00

Het lied is

voor hem die ik fratsen verzin,

die zomaar niks met de lach leent,

weegt, beweegt en daarom tranen laaft,

zich herbergt in de verzamelde

talen van het zwijgen.

Laat hem binnen en

doe het alsof,

doe dan de deuren dicht met bravoure.

Alsof wij hier al wonen en

hier zonder ons bestaan,

alsof we volbracht

in de pijnen van het midden staan.

"Send in the Clowns" is a song by Stephen Sondheim, from the 1973 musical A Little Night Music. It is a ballad from Act II in which the character Desirée reflects on the ironies and disappointments of her life. Among other things, she regrets having turned down a marriage offer 20 years earlier. Meeting him after so many years, she finds that he is now in an unconsummated marriage. She proposes to marry him, to rescue him from this situation, but he declines. Reacting to his rejection of her, she sings the song.

De zomer in...

2008-07-05T14:34:45+02:00

Tijd om eventjes de pen neer te leggen. Na meer dan 100 gedichten behoort dit werkjaar tot het voorbije. Welverdiende rust dus. Vanaf september (of mss. al vanaf eind augustus) hoop ik de lezers opnieuw te plezieren met nieuwige schrijfsels. Tot die tijd groet ik u, met hopelijk heel wat fantastische zomerdagen in het verschiet. Gegroet en dank om te blijven terugkomen, altijd maar weer en weer en weer.....!

DIV

Kattig

2008-07-02T23:46:09+02:00

Ik spring en

ik tuimel ik vang

en ik val ik zing

en ik groei in

mijn vlucht en

ik zal dus ik speel

en ik raap en

was mezelf in

slaap in goede tijden.

Ik amuseer me kostelijk,

maar dit geheel terzijde

In jezelf zit een vuist

2008-06-23T22:20:51+02:00

In jezelf zit

een gebalde vuist

koffie met je

te drinken.

Van bij het krieken

drukt ze je

hele lichaam in

gesprek met

de nooit tevreden

moeder.

In die vuist verschuilt

zich het kind

dat je nooit zou worden,

waar je crescendo

op wachten blijft.

Fijngedrukt kleedt

je ware zelf zich

uit het vlees van

de leugen, ontsluit

deze raak, slaakt

een zucht en geeft

zich als handdruk

aan het leven.

Hier ben ik zeg je,

aan mij de beweging.

Een mens van betekenis

2008-06-19T20:05:38+02:00

Je moet er iets mee doen

met je taal en ook

met je lichaam.

Ze herademt op

het ritme van

mijn duik op haar buik

waar ik uitgespannen

slang word.

Het geluk zit

in jezelf zeg ik en

pluis uit haar

navel een stofje

glans daarvan.

Je moet er iets mee doen

met je taal en ook

met je lichaam.

Mij redden meent ze

maar ik

- stom -

lees lam en hardop

de tekens uit haar naam:

de namen die betekenen.

Ach Maria blijf wat u was

2008-06-17T18:29:23+02:00

Ach Maria blijf wat u was,

met straal en ster mijn

meest nabije, rake gloed

om al het blije, gul

van hart, streng als ’t moet.

Bij stromen treurnis

huil ik om zegen,

zoek hoogte bij

mijn dolende wegen,

zie mijn woede,

plaag mijn angst

Blaas daarom de geest te boven,

draag mijn groei vanaf het

laagste beneden en

blijf bestaan naast waar ik

het meeste om vrees.

Brief om een zakdoek

2008-06-15T17:32:47+02:00

Jouwloze mij,

lieg niet tegen je

veeltreurige zelf,

wees dichter bij

de klop op een deur

die davert, kiert , opengaat,

waar gouden land

het beloofde op je loslaat

Hou niet van reizen

op je doodzame vlucht,

niet van muizenissen

die het eeuwige verstomt en

vergeten te wachten tot

het er eindelijk van komt:

de tijdloze moeder

van milde vertroosting.

In wie is het kind

2008-06-09T23:31:18+02:00

Zomaar uit de wind

doet moe ze vliegen

op het elan van

bonte zwaartekracht.

In wie is het kind

dat jonglerend blaadjes

op de hemel volbracht,

grond beroofde van humus,

de droom deed herleven

waar het vallen verblindt.

In wie is het kind

dat hier als herboren

de goden toelacht

Waar de hongerige wegkwijnt

2008-06-05T23:37:20+02:00

Waag je glitter te kijk: hak,

teen, heup je frisse lijk langs

stijfwilde arendsblikken, laat

je hele wandel klikken:

struikel………wijd en

ga met dragelijke eeuwigheid

de richting binnen waar

de hongerige wegkwijnt aan

de zin van alle dingen.

En uit het licht de zee

2008-06-03T19:02:16+02:00

En uit het licht de zee

en naar de zee de mens

die er als de som van

alle dingen heen kijkt, vloeiend

naast gedane zaken

neerstrijkt, die niet keren

maar bewaren doet

wat zout in haar handen,

wat zout op zijn blote lijf,

wil suggereren: spijt op

een blauw blaadje,

over hem, van haar en

dat je nooit meer

springen zou, nooit

meer zomaar.

Maar spreek

2008-05-28T23:19:12+02:00

Maar spreek en

ik kome tot jou, val

met lijf en leden jouw

hele liefde binnen,

lees een boek om

te beginnen over

straten zonder jouw

naam, het zijn eenzame

putten waaraan te sterven

valt, te vergeten hoe

nabij beminnen eigenlijk

moet en hoezeer veraf

mij van jou sterven doet

Als pluisjes

2008-05-25T00:42:37+02:00

Als pluisjes op haar handen, die

- plons - uit de plooien van palmen

spatten, die landen waar heupen

cirkels vieren,

wijl alle dingen draaierig

in haar richting plezieren

Hun wil geschiede

2008-05-21T23:29:09+02:00

Hun wil geschiede als

met een toverstaf wat

ze hebben mee de wind

wil zeggen. Ze snoeien

fier verdwaalde wegen

van zich af, ontruimen

het bed bij overtollig gewoel,

liggen te vree,

kijken hun ogen samen

op het hemelblad, zien

dat wat er bovendrijft

zon is en zacht,

ze blazen uit de nacht.