26-11-08
Die zich verscholen - gedicht voor de Advent
God verschuilt zich in
de stallen van het uitgeklede leven.
Daar zijn twee
mussen op schuil voor misgedwaalde
luchtwegen, voor teneer geslagen
zonneschade, wegend op een
eeuwige stok.
Daar praten verre vrouwen van
later als het kan. Die schuiven
zoute kranten bovenmatig,
maken een schoot, plooien
hun lichaam tot een boot,
laten hoeken als kanten.
Daar zijn geen kinderen,
geen hoop maar laatste
noten op de zangheul van
wazige mannen,
die schreeuwen op bootjes en
jagen naar mussen
in hoeken als kanten,
waar God die zal komen
verscholen ligt met
gespreid wassend water,
met plaats aan weerskanten.
00:23
Gepost door Krabbelaar
Permalink
| Commentaren (2)
| Email dit
| 
Facebook
|
Commentaren
God?
Misschien verschuilt Hij zich
soms zo geweldig
dat je Hem zelfs niet vindt.
Ik wens je een vruchtbare zoektocht Krabbelaar.
Misschien zit Hij zelfs onder een pelletje ijs. Vanochtend.
Of gewoon in een hoekje ...
Met respect voor iedere gelovige.
Gisteren zag ik op Arte
een documentaire over een Benedictijnerorde
in Elzas-Lotharingen.
Hoe de laatste broeders
moeten krabbelen om rond te komen.
Wellicht moeten ze vertrekken.
Ik hoop dat ze God niet vergeten mee te nemen ...
Gepost door: uvi | 26-11-08
Mag ik dit opmerken?
Het verbaast me op deze rustige en serene Blog.
Die bewegende haast enerverende spulletjes.
Terwijl hier alles rust en stilte uitstraalt ...
bezinning ook.
Als het nu nog een flakkerend kaarsje was,
of een smeulend wierookstokje, tja, dan ...
Gepost door: uvi | 26-11-08
Post een commentaar